Iniekcja krystaliczna


Skuteczne i trwałe zabezpieczenie budynków przed wilgocią

Iniekcja Krystaliczna
Iniekcja Krystaliczna

   

Iniekcja Krystaliczna ® ECS - licencja od 1996 r.

 

Zastosowanie :

        Technologia Iniekcji Krystalicznej, przeznaczona jest do odtwarzania izolacji przeciwwilgociowych poziomych jak i pionowych, bez potrzeby odkopywania murów zewnętrznych.

Technologię tę można stosować bez względu na rodzaj materiału użytego do budowy murów (cegła, wapień, piaskowiec, beton itp.) oraz bez względu na ich grubość, stopień zasolenia i zawilgocenia w przeciwieństwie do wszystkich innych znanych technologii osuszania murów iniekcja krystaliczna daje lepsze efekty, im bardziej zawilgocone są mury.

         Nie wymaga więc wstępnego suszenia muru w strefie planowanej iniekcji, tak jak to ma miejsce w innych znanych technologiach. Wprost przeciwnie – przed iniekcją strefę muru dodatkowo zwilża się wodą, aby uzyskać korzystne efekty do dyfuzji składników jonowych mieszaniny iniekcyjnej, tworzących izolację. Utworzona blokada przeciwwilgociowa jest absolutnie ekologiczna, ma wielopokoleniową trwałość w czasie i nie powoduje osłabienia muru w strefie iniekcji.

          Parę słów o autorze technologii:

Dr Wojciech Nawrot ukończył w 1962 r. Wydział Chemii Uniwersytetu Warszawskiego i został asystentem profesora Wiktora Kemuli.
W 1971 r. ukończył studia doktoranckie na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. Następnie w tym samym roku obronił pracę doktorską wykonaną pod kierunkiem profesora Włodzimierza Skalmowskiego. Jest autorem 42 patentów i blisko 100 publikacji - głównie z dziedziny technologii materiałowej i fizyki budowli oraz autorem trzech monografii dotyczących ochrony budowli przed korozją. Dr inż. Wojciech Nawrot z WAT jest autorem technologii iniekcji krystalicznej osuszania budynków z wilgoci podciąganej z gruntu.

 

OPIS:

Osuszanie budynków z wilgoci podciąganej kapilarnie z gruntu na skutek braku izolacji poziomej jak i pionowej, jest najważniejszym problemem technicznym podczas prac remontowych obiektów budowlanych.

Pomocne przy osuszaniu budowli okazało się rozwiązanie dr Wojciecha Nawrota z Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. Wynalazek, wielokrotnie nagradzany na najważniejszych światowych wystawach wynalazczości, dotyczy właśnie metody osuszania budowli, które uległy zawilgoceniu wskutek podciągania kapilarnego wód gruntowych. Zgodnie z istotą rozwiązania warstwa izolacyjna pozioma i pionowa tworzy się przez krystalizację nierozpuszczalnych w wodzie minerałów w porach i kapilarach materiału budowlanego.

           Technologia iniekcji krystalicznej ma wiele zalet - jest zdecydowanie najtańszą technologią stosowaną w Polsce, jest ekologiczna, bardzo prosta w stosowaniu. Do wytwarzania blokady przeciwwilgociowej stosuje mineralne preparaty całkowicie wytwarzane w Polsce i z polskich surowców, daje tym lepsze efekty im bardziej mur jest zawilgocony. Dlatego też przed iniekcją dodatkowo nawilża się otwory iniekcyjne w murze.

Wytworzona blokada przeciwwilgociowa typu mineralnego , wykorzystująca do tego celu unikalne zjawisko samoorganizacji kryształów, jest praktycznie bezterminowo trwała.
           Technologię iniekcji krystalicznej można stosować do wytwarzania izolacji przeciwwilgociowej poziomej i pionowej od wnętrza obiektów bez odkopywania murów zewnętrznych. Można ją stosować do osuszania zawilgoconych obiektów bez względu na rodzaj użytego materiału do budowy murów oraz bez względu na ich grubość, stopień zawilgocenia i zasolenia.

 

 TECHNOLOGIA Iniekcji Krystalicznej

 

Osuszanie budynków z wilgoci podciąganej z gruntu na skutek braku izolacji poziomej w budynkach niepodpiwniczonych oraz braku izolacji zarówno poziomej jak i pionowej w budynkach podpiwniczonych pozostaje najważniejszym problemem technicznym podczas prac remontowych obiektów budowlanych.
Pomocne przy osuszaniu budowli okazało się rozwiązanie dr Wojciecha Nawrota z Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. Wynalazek, wielokrotnie nagradzany na najważniejszych światowych wystawach wynalazczości, dotyczy właśnie metody osuszania budowli, które uległy zawilgoceniu wskutek podciągania kapilarnego wód gruntowych. Zgodnie z istotą rozwiązania warstwa izolacyjna pozioma i pionowa tworzy się przez krystalizację nierozpuszczalnych w wodzie minerałów w porach i kapilarach materiału budowlanego.
         Technologia iniekcji krystalicznej ma wiele zalet - jest zdecydowanie najtańszą technologią osuszania budowli stosowaną w Polsce, jest ekologiczna, bardzo prosta w stosowaniu, do wytwarzania blokady przeciwwilgociowej stosuje mineralne preparaty całkowicie wytwarzane w Polsce i z polskich surowców, daje tym lepsze efekty im bardziej mur jest zawilgocony. Dlatego też przed iniekcją dodatkowo nawilża się otwory iniekcyjne w murze. Wytworzona blokada przeciwwilgociowa typu mineralnego , wykorzystująca do tego celu unikalne zjawisko samoorganizacji kryształów, jest praktycznie bezterminowo trwała.
Technologię iniekcji krystalicznej można stosować do wytwarzania izolacji przeciwwilgociowej poziomej i pionowej od wnętrza obiektów bez odkopywania murów zewnętrznych. Można ją stosować do osuszania zawilgoconych obiektów bez względu na rodzaj użytego materiału do budowy murów oraz bez względu na ich grubość, stopień zawilgocenia i zasolenia.
Aktywator do mieszaniny iniekcyjnej przygotowuje autor patentu iniekcji krystalicznej. Skład samego aktywatora uzależniony jest od rodzaju materiału osuszanego muru oraz jego zasolenia.
W okresie od lipca 1987 r. osuszonych zostało w kraju i za granicą ponad 9 tysięcy obiektów. Prace osuszające metodą iniekcji krystalicznej wykonano m.in. w Teatrze Narodowym w Warszawie, domu urodzenia Chopina w Żelazowej Woli, katedrze polowej Wojska Polskiego, Wieczerniku na Jasnej Górze, budynku Dowództwa Marynarki Wojennej w Gdyni.

Teoria metody (dr inż. Wojciech Nawrot)

Metoda iniekcji krystalicznej - wytwarzania blokady przeciwwilgociowej w murach zawilgoconych na skutek podciągania wody z gruntu - jest metodą osuszania opartą na oryginalnej koncepcji autora, polegającej na wykorzystaniu tak zwanej „mokrej ścieżki".
          Metoda ta nie przewiduje w żadnym przypadku wstępnego osuszania ani odsalania murów, a nawet wręcz przeciwnie - zakłada wykorzystanie cieczy kapilarnych jako drogi do penetracji, a następnie krystalizacji uszczelniającej pory i kapilary materiału budowlanego, a w szczególności cegły ceramicznej i zaprawy wapiennej.

Wieloletnie badania laboratoryjne oparte na powyższej, przewrotnej w stosunku do innych znanych metod osuszania, koncepcji wytwarzania poziomej izolacji przeciwwilgociowej w murach istniejących budowli, zostały uwieńczone powodzeniem. Zarówno badania laboratoryjne, jak i badania poligonowe na obiektach budowlanych potwierdziły techniczną skuteczność zastosowanego rozwiązania.
Ogólna zasada stosowania metody iniekcji krystalicznej do osuszania budowli w pierwszej kolejności polega na wywierceniu w osuszanym murze otworów iniekcyjnych, najkorzystniej o średnicy 20 mm i długości równej grubości muru pomniejszonej o 5 -10 cm. Otwory wierci się w jednej linii, równolegle do poziomu podłogi, w odstępach co 10-15 cm, najkorzystniej z jednej strony muru (jeśli pozwala na to odpowiednia długość wierteł) oraz pod kątem 15° - 30° do poziomu. Następnie w wywiercone otwory wlewa się około 0,5 l wody dla lepszego zwilżenia muru w strefie zamierzonej iniekcji, a potem możliwie szybko wprowadza się metodą grawitacyjną mieszaninę wody, cementu portlandzkiego i aktywatora krzemianowego w określonych proporcjach wagowych.
Blokadę przeciwwilgociową krystaliczną uzyskuje się praktycznie w czasie siedmiu dni. Uszczelniające działanie środka według wynalazku polega na tym, że jeden ze składników mieszaniny - aktywator krzemianowy, penetruje w promieniu około 7-8 cm od środka otworu iniekcyjnego w murze metodą dyfuzji, a następnie jony wapniowe, pochodzące ze specyficznej dysocjacji portlantydu (minerału będącego składnikiem cementu portlandzkiego), powodują wytrącenie w kapilarach nierozpuszczalnego w wodzie związku najprawdopodobniej typu polikrzemianu wapniowego.
         Charakterystyczną cechą wytrąconych związków jest to, że ich wytrącenie na początku kapilary nie blokuje penetracji w jej głębszych częściach, tak jak ma to miejsce podczas stosowania na przykład mieszaniny szkła wodnego z różnymi dodatkami typu chlorku wapnia czy innymi, gdzie promień penetracji, a zatem i blokady przeciwwilgociowej jest bardzo mały i technicznie bez znaczenia. Podobne mankamenty występują często podczas stosowania metod polegających na utwardzaniu szklą wodnego za pomocą estrów organicznych.
Jak wykazały badania laboratoryjne podczas iniekcji przeciwwilgociowej sposobem według wynalazku, produkty krystalizacji układają się wokół otworu iniekcyjnego w postaci pierścieni odległych od siebie początkowo o kilka milimetrów, a dalej odległości te systematycznie wzrastają do około l cm na odcinku 7-8 cm od środka otworu iniekcyjnego w materiale budowlanym o strukturze kapilarno-porowatej.

Graficzny model krystalizacji produktów iniekcji w metodzie iniekcji krystalicznej (wycinek koła)

Zjawisko to przypomina mechanizm tworzenia się pierścieni Liesganga w roztworach koloidalnych. Prawdopodobnie kinetyka tej reakcji z użyciem środka według wynalazku przebiega w sposób charakterystyczny dla tego lub innego zjawiska polegającego najpierw na krystalizacji z utworzeniem bardzo drobnych kryształów w całym obszarze, w którym penetracja odbywa się na drodze dyfuzji na skutek występującej różnicy stężeń, a następnie na samorzutnym procesie tak zwanego nieliniowego starzenia kryształów. W naukowej literaturze amerykańskiej proces ten określany jest mianem „periodic precipitation proces-ses" lub „againg sol" oraz „self organization". Proces ten zachodzi w czasie około siedmiu dni i po tym okresie obserwuje się skuteczność blokady przeciwwilgociowej wytworzonej w zawilgoconych murach.
            Moim zdaniem, od metody iniekcji krystalicznej można oczekiwać bezterminowej trwałości jako izolacji poziomej wytworzonej w zawilgoconych murach obiektów budowlanych. Ta cecha korzystnie wyróżnia metodę iniekcji krystalicznej na tle innych stosowanych metod osuszania, w których (na przykład w metodzie elektroiniekcji) trwałość wytworzonej przepony przeciwwilgociowej uzależniona jest od rodzaju iniektu, a w tym przypadku od żywicy silikonowej, której trwałość szacuje się na 10-15 lat.
            O takim przedziale trwałości w czasie informują opracowania pochodzące z koncernu Waeckera, najbardziej wyspecjalizowanej w świecie firmy produkującej związki silikonowe. Wymieniona trwałość w czasie jest dodatkowo obniżana w środowisku murów do około 8 lat na skutek oddziaływania soli zawartych w cieczach kapilarnych. Metody elektroosmotyczne, pomijając ich ograniczona przydatność, stosowane w osuszaniu murów są co najmniej trzykrotnie mniej trwałe od metod elektroiniekcyjnych.

 

Opracowano na podstawie materiałów autora metody iniekcji krystalicznej

 

Przykładowe budynki osuszane metodą IK
Budynki osuszane metodą IK
Stacja Pomp Słońsk  Lubuski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Zielonej Górze Oddział w Gorzowie Wlkp.
Stacja Pomp Słońsk Lubuski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Zielonej Górze Oddział w Gorzowie Wlkp.

 

 

Przykładowe budynki osuszone metodą Iniekcji Krystalicznej:

 

  • Budynek "Judaicum" na Uniwersytecie Jagiellońskim osuszony w 1995 roku.
  • Teatr Narodowy w Warszawie osuszony w latach 1990 - 93.
  • Budynek Dowództwa Marynarki Wojennej w Gdyni osuszony w 1994 roku.
  • Pałac w Teresinie koło Warszawy osuszony w 1994 roku.
  • Cerkiew w Sławatyczach osuszona w 2004 roku.
  • Dworek w Żelazowej Woli - miejsce urodzenia F.Chopina. Osuszony w 1992 roku.
  • Rezydencja Premiera Rządu RP w Warszawie osuszona w 1995 roku.
  • XIX-wieczny dworek w Woli Gołkowskiej osuszony w 1998 roku.
  • Katedra Polowa WP w Warszawie osuszona w latach 1993/94.
  • Zabytkowy budynek "Laboratorium" w Zamku Ujazdowskim osuszony w 1993 roku.
  • Synagoga w Tykocinie osuszona w 1992 roku.
  • Kościół seminaryjny przy ul. Mehoffera w Warszawie osuszony w 2003 roku.
  • Wydział Rzeźby ASP w Warszawie osuszony w 1995 roku.
  • Kościół w Rzeczniowie osuszony w 2006 roku.
  • Hotel Royal w Krakowie osuszony w 1991/92 roku.
  • Budynek "Sauny" w Obozie Koncentracyjnym w Brzezince osuszony w 1998 roku.
  • Towarzystwo Opieki nad Zabytkami - tzw. Willa Struvego w Warszawie, osuszona w 1990 roku.
  • Budynek Inżynierii Lądowej Politechniki Krakowskiej osuszony w 1996 roku.
  • Kościół w Sieciechowie osuszony w 2006 roku.
  • Budynek Dowództwa Wojsk Lądowych w Cytadeli Warszawskiej osuszony w 2003 roku.
  • Budynek Sądu Apelacyjnego w Gdańsku osuszony w 1996/97 roku.
  • Pałac Stanisława Klickiego w Łowiczu osuszony w 1987 roku.
  • Mały Dziedziniec na terenie Uniwersytetu Warszawskiego osuszony w 2006 roku.
  • Neobarokowy budynek szpitala w Pułtusku osuszony w 2005 roku.
  • Hotel d'Ville Annecy osuszony w 1999 roku.
  • Klasztor Sióstr Rodziny Maryi w Warszawie osuszony w 1991 roku.
  • Muzeum Gazownictwa w Warszawie osuszone w 1997 roku.
  • Centrum Kultury Żydowskiej w Krakowie osuszone w 1993 roku.
  • Sztab generalny WP w Warszawie osuszony w 1998 roku.
  • Budynek Muzeum Marii Konopnickiej w Żarnowcu osuszony w 2002 roku.
    Budynek Ambasady Watykanu w Warszawie osuszony w 2001 roku.
    Królewska Akademia Hiszpańska w Rzymie osuszona w 2005 roku.
    Kościół w Jasieńcu k/Grójca osuszony w 2004 roku.
    Pałac Królowej Marysieńki w Gniewie osuszony w 1991 roku.
    Audytorium Maximum Uniwersytetu Warszawskiego osuszone w 2006 roku.
    Kościół w Bończy osuszony w 2006 roku.

 

 

y>